Blogberichten, Creatief schrijven

Hoe (on)zichtbaar ben ik?

Ik slenter door de volle gangen van de school. Machteloos kijk ik rond en probeer anderen aan te kijken met een soort glimlach op mijn gezicht. Het zal wel niet uitmaken, want niemand kijkt terug of schenkt überhaupt een lachje terug. Ik schud mijn hoofd en verwissel mijn glimlach voor een serieuze blik. Op zulke momenten zou ik boven de populairste meiden en jongens willen staan, gewoon om mijn gezicht te laten zien. Wie ik ben. Wat ik kan. Gewoon, zichtbaar zijn. De bel gaat, maar ik heb geen zin om naar de les te gaan. Dus ik doe mijn capuchon op, en loop naar buiten.  

Eenmaal buiten ga ik op een bankje zitten, onder een prachtige bloeiende treurwilg. Alhoewel de plek prachtig is, zit ik niet comfortabel genoeg. Dus verander ik mijn gekruiste benen-positie naar een kleermakerszit. Zo. Dat zit al veel beter.  

Ik pak mijn boekje erbij, en begin te schrijven. Schrijven over mijn gedachtenbanen, en leven. Wat er wel niet mis gaat in mijn leven. Cijfers, relaties, en vooral populariteit. Dat is alles wat ik nu wil. Dat mensen mij daadwerkelijk zíen. Een kraai kraait boven mijn hoofd. Dat zorgt ervoor dat ik opkijk. Dat had ik niet moeten doen. Ik maak rechtstreeks oogcontact met een meisje, die van mijn leeftijd lijkt. Ze lacht naar me. Ze lacht..  

Ik weet mijn god niet hoe ik hier op moet reageren. Nu zou ik mijn reactie niet echt kunnen beschrijven, maar ik geloof dat ik een oprecht ongemakkelijk lachje terug gaf. Maar dat scheen haar niet te ergeren, want ze begint mijn kant op te lopen. Zenuwachtig begin ik te doodlen in mijn schrift.  Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat het meisje nog steeds mijn richting op loopt en nu weet ik al helemaal niet meer wat ik moet doen. “Hoi, ik ben Ylva,” begint het meisje vanaf een paar meter afstand. Een normaal mens zou enthousiast reageren, maar wat doe ik? Ik stuntel maar. “Eh, eh, hoi. Ik ben Elin. Wat kom je hier doen?” Ylva lacht en gaat naast me zitten, ook in kleermakerszit. “Ik kom hier om naar school te gaan. Soort van dan, ik haal alleen mijn zusje op.” Ik knik, maar ik durf verder geen antwoord te geven. “Je bent niet een heel sociaal persoon hé?” gaat ze verder. “Nee, daar heb je volledig gelijk in.” Ylva lacht en haalt haar handen door haar lichtbruine haren. Het is steil, en komt net niet tot haar schouders. Ik durf het bijna niet, maar ik kijk haar in haar ogen aan. Fel grijze ogen kijken terug. “Dat maakt niet uit. Uiteindelijk lukt het wel beter om te communiceren met anderen. Maar ik zal je even vertellen waarom ik hier ben komen zitten. Dat is niet alleen om mijn zusje op te halen, maar je lijkt me een aardige gozer. Wel iemand die niet altijd weet hoe je met je gevoelens om moet gaan.” Het is even stil, en ik slik. Verder doe ik niets, ik zit alleen maar. Ylva schijnt het nogmaals niet erg te vinden dat ik niet zo uitbundig praat. “Mijn zusje is enorm populair op deze school, wist je dat? Ze heet Selma. Ken je haar ook?” Ik kijk haar ongelovig aan. Selma is het populairste meisje van de school. Letterlijk iedereen kent haar! “Eh ja, die zit bij mij in de klas. Ze lijkt me wel oké.” Ylva knikt. “Is ook zo. Ah, daar komt ze al aan.” Ze wijst naar een meisje, dat overduidelijk Selma is. Een enorme groep loopt met haar mee, en ze wuift ze maar weg. De groep druppelt langzaam af en Selma loopt onze kant op.  

“Hey, Ylva! Wat doe je bij Elin?” Als ik het niet zo ongemakkelijk zou vinden om het te doen, was mijn mond meters opengevallen. Ze weet mijn naam. Wat?!  

“Ja, ik zag hem zitten en hij leek me wel aardig. Kom je zo mee dan?” Selma knikt naar Ylva en kijkt me aan. “Wil je anders mee met ons? We zijn toch alleen thuis.” Ik weet niet wat me overkomt, dus zeg ik maar ja. Wie had nou gedacht, dat ik, Elin, bij een beeldschoon meisje genaamd Ylva en het populairste meisje van de school zou afspreken? Nou, ik in ieder geval niet. Misschien ben ik toch niet zo onzichtbaar als ik dacht.  

—  

10 thoughts on “Hoe (on)zichtbaar ben ik?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.