Interviewtechnieken, Schoolopdrachten

Interview met mijn opa en oma

A true love story; Johan (1943) en Janneke (1942) vertellen erover

Liefde op het eerste gezicht; Johan en Janneke  zijn sinds 1 september 1965 getrouwd en nu, na  53 jaar is de vlam nog steeds niet gedoofd. Wat weten ze nog over hun vroegere jaren in hun relatie en wat hebben ze in al deze jaren samen gedaan?

Kunnen jullie je nog herinneren waar jullie elkaar  hebben ontmoet?

We hebben elkaar in Utrecht ontmoet, in de kerk. Iedere zaterdagavond kwam er een  zelf opgericht bandje in de kerk van de school, en daar gingen we dan heen. En we gingen vrijwel altijd met elkaar dansen. Zo kwamen we een beetje in contact met elkaar.

En was het toen ook liefde op het eerste gezicht?

Janneke: “Ik denk het wel. Kan ik wel zo zeggen, maar Johan kan hier natuurlijk anders over denken.”

Johan: “Ja, maar dat zou ik hier nooit zeggen hier natuurlijk.”

Janneke lachte: “Ja, hij was heel verlegen. Dat weet ik nog wel!”

Wat vonden jullie van elkaar toen jullie elkaar net hadden ontmoet?

Janneke: “Ik vond het een mooie, leuke vent.”

Johan: “Vooral een heel spontaan vrouwtje.”

Weten jullie het eerste afspraakje nog?

Janneke: “Nee, eigenlijk niet. Dat moest wel groeien natuurlijk. Maar we dansten bijna iedere week met elkaar, en dat was heel leuk altijd.”

Is het contact ook wel eens minder geweest?

Janneke: “Ja, zeker. Johan kwam uit een gezin van 5 kinderen. Hij had dan twee jongere zusjes, en ik had nog een poppenwagen. En ik wilde proberen om weer een beetje contact te krijgen. We woonden 7 kilometer van elkaar vandaan, dus we kwamen elkaar nooit tegen. En op het dans van de kerk, had ik aan hem gevraagd of een van zijn zusjes die poppenwagen wilde hebben. Het was ook een best mooie poppenwagen, moet ik zeggen. En zo is het eigenlijk echt gekomen. Vanaf dat moment hadden we weer echt goed contact.”

Hoelang waren jullie samen voordat Johan jou ten huwelijk vroeg?

Janneke: “Ik geloof rond de 6 of 7 jaar. En toen, waren we beide rond de twintig.”

En hoe heb jij Janneke precies ten huwelijk gevraagd?

Johan: “Nou, in die tijd was ik aan het werk in Woensdrecht als marechaussee. Dat ligt vlakbij Hoogerheide, waar huizen werden gebouwd. En ik kon een huis in Hoogerheide verkrijgen, mits ik getrouwd was. Dat was toen eenmaal zo. Toen Janneke op haar werk was, had ik haar opgebeld.”

Emma: “Opgebeld, in de zin van, om te trouwen?”

Johan: “Ja, romantisch he?”

Janneke: “Ja. En ik weet nog precies wat je zei. “Ik kan een huis krijgen, maar dan moeten we getrouwd zijn.” Maar och, mijn ouders.. Wat zullen die ervan vinden? En toen zei Johan aan de telefoon; “We moeten getrouwd zijn hoor, anders krijgen we het niet.” En toen dacht ik, ik moet het thuis dan toch maar eens vragen of dat goed was. Nou, en dat was goed. Gelukkig”

En was er dan later nog echt een officieel moment waarop jij Janneke ten huwelijk vroeg?

Janneke: “Neuh. Gewoon nuchter door de telefoon.”

Johan: “Ja, maar we waren toen al verloofd. Dit ging echt over het trouwen.”

Janneke: “Ja, ja. Dat is waar.”

Wat hebben jullie een keer samen gedaan wat jullie niet zullen vergeten?

Janneke: “Ik denk dat ik de vakantie naar Bakkum niet snel zou vergeten. We gingen dan met de fiets vanuit Utrecht daar heen. Dat was een heel eind hoor, vooral met de fiets.”

Johan: “80 kilometer, volgens mij.”

Janneke: “Ja, ja. In Bakkum waren Johan zijn ouders, zijn zusters en broeders. Daar huurden ze dan een vakantiewoning. In de winter werd die dan weg gehaald, en in het voorjaar werd die weer neergezet. Buiten had je dan zo’n waskamer, en je moest dus de was buiten doen. Dat was echt, eh, heel primitief. En zelf gingen mijn ouders niet vaak op vakantie. We gingen wel eens drie dagen weg. Maar dan moest de zaak dicht, en zonder zaak kreeg je geen verdiensten. Dus ik vond het heel leuk toen ik mee kon naar Johan zijn familie.”

En hadden jullie dan ook iets meegemaakt wat jullie echt niet leuk vonden?

Janneke: “Neuh. Kijk, de tijd is nu anders. Nu zijn kinderen gauw ontevreden als ze iets niet krijgen, maar vroeger was je blij met alles. Ik zou me dan ook niets kunnen bedenken waar ik niet blij mee was.”

Wat weten jullie nog van de trouwdag zelf? Zoals de taart, of versieringen?

Janneke: “Taart wat je tegenwoordig ziet, hadden wij ook allemaal niet. Gewoon een gebakje. Maar wat voor soort dat was, ik zou het niet weten. De mannen droegen vooral een sjakett en een zwarte bolhoed. We hadden ook niet veel kleur, dat was ook niet in onze tijd.”

Johan: “Vooral zwart en grijs, dat wel.”

Janneke: “Ja. Ik droeg dan natuurlijk een witte jurk, en Johan droeg zijn uniform. De jurk had ik samen met mijn moeder gekocht.”

Waar waren jullie getrouwd?

Janneke: “In de Noorderkerk in Zuilen.”

Hebben jullie nog een huwelijksreis gemaakt na de bruiloft?

Janneke: “Ja, we gingen naar Luxemburg met de auto. Het was niet eens onze eigen auto, we hadden deze gehuurd. Eerst verbleven we nog een nacht in een hotel in Utrecht, Hotel Smit. Deze bestaat volgens mij niet eens meer. En toen gingen we daarna twee of drie nachten naar Luxemburg. Amper een landkaart bij ons, maar we zijn er heen geweest. Ik geloof echt dat we er op goed geluk gekomen zijn.”

Wat zouden jullie nog een keer samen  willen doen?

Johan: Als ik gezond zou zijn, zou ik graag nog een keer naar Zweden willen. Maar dat gaat niet zo makkelijk.

Janneke: “Ja. Het is hoe het is, we hebben veel genoten, we zijn ook lekker veel weggeweest met de caravaan, en veel leuke fotoboeken gemaakt. Dat is allemaal zo veel waard.”

 Dit zijn Johan en Janneke op hun trouwdag

 Ik wil heel graag mijn opa en oma bedanken voor dit geweldige interview! 

3 thoughts on “Interview met mijn opa en oma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.